Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2015

Θολώνω.

Γιατί υπάρχουν και οι στιγμές που δεν τις παίρνεις χαμπάρι.
Γιατί γίνονται ακόμα πιο όμορφες, μάλλον επειδή υπάρχει Αυτός.
Ο λοχαγός.
Όπως για παράδειγμα, όταν βάζει επιτέλους το κομμάτι, έρχεσαι κοντά να μου το τραγουδήσεις και άθελά σου θολώνεις τα τζαμάκια μου.
Και συ νομίζεις πως σε κοιτάω για το τραγούδι, χαμογελάω, μα πού να καταλάβεις τι έχεις κάνει.
Τα τζαμάκια έχουν ξεπεράσει το τραγούδι...
Για κάτι τέτοιες στιγμές μιλάω.
Και δε μιλάω.