Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2014

Αγόρασέ μου μαλλί

«Αν ακούς, ακούω κι αυτά που δεν λες».
Το φωνάζει ο Χρηστάκος. Εγώ απλά σωπαίνω.
Και πλέκω.
Μόνο με βελόνες.
Το μαλλί δε φτάνει, και πλέκω τον αέρα.
Δεν αρνούμαι να το χρησιμοποιήσω. Μα να, προσπάθησα μια μέρα και το αποτέλεσμα μ’άφησε χωρίς φωνή.
Να 'χεις μαλλί, μα να μη σου φτάνει.
Είπα να φτιάξω κάτι μικρό, γάντια για δαχτυλάκια μωρού.
Ή τα δικά μου.
Και κει που προσπαθούσα σιγά σιγά να πλέξω, πετιόσουν και μια μου ξέφτιζε το ένα δαχτυλάκι, μια μ’ωθούσες να το ξαναφτιάξω.
Αυτό κράτησε για μέρες.
Βδομάδες. Μήνες. Ίσως και χρόνο.
Τα 'χω χαμένα πια.
Μια μέρα το γαντάκι ήταν έτοιμο να τελειώσει.
Μετρούσες τέσσερα δαχτυλάκια. Δεν είχα ξαναφτάσει στα τέσσερα.
Χαμογέλασα, και είπα πως σήμερα θα είναι έτοιμο.
Το γαντάκι ήταν έτοιμο.
Μα δε χωρούσε στα χεράκια μου. Ούτε στα δικά σου.
Είναι που δεν το πίστεψα. Και συ που δε μ' αγόραζες μαλλί.