Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2013

αυτη_τη_φορα_που_γυρισες

Γύρισες. Κι όλα σχεδόν ίδια είναι.
Σα να είχες πατήσει το pause για κάμποσες μέρες. Είχες βέβαια πειστεί, όταν για τα καλά είχες συνηθίσει, πως  μπερδεύτηκες και τελικά μάλλον το delete είχες πατήσει και σίγουρα θ' άλλαζαν όλα όταν θα 'ρχόταν η ώρα. Γύρισες. Ξεγελάστηκες.
Και μην μπερδευτείς και ταυτιστείς απόλυτα με το λεωφορείο, το γέρο στη γωνία, το δρόμο, τα σεντόνια και τους ήχους. Αυτά για καλή-κακή σου τύχη έτσι κι αλλιώς θα έμεναν ίδια.
Γύρισες. Κι αυτό που έπρεπε να κουβαλήσεις μαζί σου το ξέχασες εκεί πέρα. Μη γελιέσαι πάλι-δεν το ξέχασες. Το ήξερες εξαρχής πως δε θα χωρέσει στο σάκο σου. Το ψιθύρισες μόνο, να ελπίζεις.
Γύρισες. Και το θέμα σου δεν είναι που το κομμάτι θα συνεχίσει από κει που τ' άφησες (έτσι κι αλλιώς αυτό πρέπει μάλλον να γίνει). Αλλά το ότι το κενό θα ξανά μεγαλώσει. Αφαιρώντας το τζάκι, τη φροντίδα, τη χαλάρωση, το παιχνίδι, την αγκαλιά, τα φαγοπότια και τα γέλια-φαντάσου ότι καλό θες. Τουλάχιστον μ' αυτά, το άδειο σα να έφευγε.
Γύρισες. Άρχισαν και τα προβλήματα κι η κούραση. Αχ, η πλάτη σου! πρέπει να προσέξεις.
Γύρισες. Και επιπλέον φοβάσαι που είσαι μόνος στο άδειο σπίτι. Εσύ φταις βέβαια, ένα πληκτρολόγιο χωράει και το pause και το delete-θα έπρεπε να ξέρεις να τα χρησιμοποιείς σωστά και να μην κλαίγεσαι.
Γύρισες. Και το σπίτι δεν είναι τόσο κρύο ευτυχώς. Διαβάζεις ξανά την κάρτα που έλαβες, χαμογελάς. Πίνεις μια γουλιά από το τσάι κι αλλάζεις διάθεση.
Γύρισες, κι έχεις την ίδια playlist. Μα διαμορφώνεις τα κομμάτια.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου