Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2012

το χρώμα-τα χρώματα


Κόκκινο.. Ποτέ δεν έδινα ιδιαίτερη σημασία στα χρώματα. Ταξινομούσα πάντα, βέβαια, τους παιδικούς μου μαρκαδόρους σε μια χρωματική σειρά. Δεν ενδιαφέρθηκα να μάθω όλες τις αποχρώσεις του πράσινου, παρά μόνο το λαχανί, που μου ήταν και αδιάφορο. Ήξερα βέβαια το χρώμα σομόν, αφού το άκουγα όταν βαφόταν το σπίτι μας. Ακόμα θυμάμαι το χρωματολόγιο με τις μικρές διαφορές από το ένα χρώμα στο άλλο. Αλλά και στη ζωγραφική του υπολογιστή, τις επιλογές χρωμάτων. Ποτέ δε ρίσκαρα στην επιλογή κάποιου "ξένου". Το μαύρο ήταν το πιο εύκολο μετά από ένα διάστημα. Ας μη μιλήσω για τη δυσκολία μου να ξεχωρίσω το όνομα του μπλε από αυτό του πράσινου. "Αυτός με το μπλε μπουφάν", που το μπουφάν του ήταν πράσινο, και αντίστροφα. Ήξερα όμως να τα ξεχωρίζω, απλά οι λέξεις με μπέρδευαν. Και μετά μεγάλωσα και παράτησα το μαύρο και κατέληξα στο μπλε. Που δεν το μπερδεύω πια. Το μπλε της θάλασσας, που παίρνει όλες τις αποχρώσεις. Και τη θάλασσα μαζί. Όμως ξεκίνησα να γράφω όλα αυτά, με αφορμή το κόκκινο. Ίσως είναι το χρώμα που βλέπω παντού από μικρή. Τότε θα σου έλεγα πως είναι το αγαπημένο μου, γιατί ήμουν και αθώο και πίστευα σε όλες τις ρομαντικές πτυχές του. Τώρα πια με φοβίζει. Με προκαλεί. Αλλά δεν το απαξιώ. Λάθος μου; Τότε ήταν ο βασιλιάς των χρωμάτων, η αγάπη, ο έρωτας, η συσκευασία από τα maltesers και το αυτοκίνητο μας. Τώρα έγινε κόκκινο φανάρι, αποτυχία, θυμός, μπουρδέλο, και έρωτας. Έρωτας ήταν και τότε και να σου πω την αλήθεια, δεν έχει εντελώς αλλάξει(όπως το αυτοκίνητο που έγινε Ιουλία και στη συνέχεια Ιούλιος). Όμως αυτό που με απομακρύνει λίγο από το φόβο του, είναι το πράσινο. Οικεία το σκέφτομαι, όμως δε θα γίνει χρώμα μου. Γιατί συμβαδίζει με το κόκκινο και ένα πρέπει να διαλέξεις. Με εξαίρεση την περίπτωση που το φανάρι του πεζού από πράσινο γίνεται κόκκινο. Τότε το φανάρι του οχήματος παραμένει κι αυτό κόκκινο μέχρι να περάσουν τα λίγα δευτερόλεπτα που μας κρατάνε σε ασφάλεια πριν αλλάξει. Αλλά είναι ασφάλεια τελικά; Άσε με να κυνηγήσω και λίγο το πράσινο, μιας που γέρασα και σε λίγο θα πεθάνω.

1 σχόλιο: