Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2015

Θολώνω.

Γιατί υπάρχουν και οι στιγμές που δεν τις παίρνεις χαμπάρι.
Γιατί γίνονται ακόμα πιο όμορφες, μάλλον επειδή υπάρχει Αυτός.
Ο λοχαγός.
Όπως για παράδειγμα, όταν βάζει επιτέλους το κομμάτι, έρχεσαι κοντά να μου το τραγουδήσεις και άθελά σου θολώνεις τα τζαμάκια μου.
Και συ νομίζεις πως σε κοιτάω για το τραγούδι, χαμογελάω, μα πού να καταλάβεις τι έχεις κάνει.
Τα τζαμάκια έχουν ξεπεράσει το τραγούδι...
Για κάτι τέτοιες στιγμές μιλάω.
Και δε μιλάω.

Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2014

Αγόρασέ μου μαλλί

«Αν ακούς, ακούω κι αυτά που δεν λες».
Το φωνάζει ο Χρηστάκος. Εγώ απλά σωπαίνω.
Και πλέκω.
Μόνο με βελόνες.
Το μαλλί δε φτάνει, και πλέκω τον αέρα.
Δεν αρνούμαι να το χρησιμοποιήσω. Μα να, προσπάθησα μια μέρα και το αποτέλεσμα μ’άφησε χωρίς φωνή.
Να 'χεις μαλλί, μα να μη σου φτάνει.
Είπα να φτιάξω κάτι μικρό, γάντια για δαχτυλάκια μωρού.
Ή τα δικά μου.
Και κει που προσπαθούσα σιγά σιγά να πλέξω, πετιόσουν και μια μου ξέφτιζε το ένα δαχτυλάκι, μια μ’ωθούσες να το ξαναφτιάξω.
Αυτό κράτησε για μέρες.
Βδομάδες. Μήνες. Ίσως και χρόνο.
Τα 'χω χαμένα πια.
Μια μέρα το γαντάκι ήταν έτοιμο να τελειώσει.
Μετρούσες τέσσερα δαχτυλάκια. Δεν είχα ξαναφτάσει στα τέσσερα.
Χαμογέλασα, και είπα πως σήμερα θα είναι έτοιμο.
Το γαντάκι ήταν έτοιμο.
Μα δε χωρούσε στα χεράκια μου. Ούτε στα δικά σου.
Είναι που δεν το πίστεψα. Και συ που δε μ' αγόραζες μαλλί.

Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2013

Ωδή στα παθητικά λίγο

Περικυκλωμένος από ημιτελείς βουλιμίες.
Κενά αέρως χωρίς σαλάμια.
Γεμίζουν, παραγεμίζουν. 5 λεπτά υπερφαγίας κοστίζουν μόνο 5 ώρες δυστυχίας και ημιτελή κενά.
Με απόδειξη, όχι τιμολόγιο. 
Θα με τρελάνεις.
100 σελίδες ίσον 5 ώρες ευτυχίας;
Εξάρτηση.
Πολεμάς για να αποκτήσεις άλλες.
Δεν είναι η εξάρτηση, αλλά το μεγάλο κενό.
Ευτυχία είναι να μην υπάρχει κενό; Και πώς είναι να μην υπάρχει κενό;
Ισωςκαπωςετσι
Αναιρούνται και τα σημεία στίξης.
Σώπα.
Σε κάμποσες ώρες και 30 δευτερόλεπτα όλα θα είναι όπως πριν.
Δε γεμίζεις απλά κενά, τα βρίσκεις με τον εαυτό σου. Όλα σβήνουν μόνα τους.
Σου το είπε και ο φίλος σου. Που τον αγαπάς.
Τραγούδα το, γιατί αλλιώς δε βγαίνει. Και τρέμεις που ίσως να μη βγει ποτέ.
Θα το γεμίσεις;
Κάνε γρήγορα, κρυώνω πάλι.

Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2013

Λίπος και υδατάνθρακες

Ήρθε η ώρα.
Βγαίνουν όλα σαν εμετός, σαν βίαιη εκσπερμάτωση.
Πήδημα χωρίς εκσπερμάτωση.
Δειλία.
Λίπος και υδατάνθρακες. Δεν είσαι τίποτα άλλο.
Και πάλι παίρνει φωτιά και αρχίζει να χύνεται.
Η χολή; Τα δάκρυα; Τίποτα από αυτά.
Νιώθεις καλύτερα. Νιώθεις; Μακάρι να μην ένιωθες.
Η μουντίλα. Της Κυριακής.
Χορεύουν πλατωνικά τα γράμματα το ένα πλάι στο άλλο.
Όπου και να κοιτάξεις. Κατακλυσμός.
Ηρέμησες και καίγεσαι. Αντιφατικό.
Χλωμό μεσημέρι. Χαρτιά που έπρεπε να είναι καμμένα.
Φωτιά. Στάχτη.
Εσύ.
Ήσουν.
Και συ.
Και η άλλη.
Κοίτα λίγο τον εαυτό σου.
Κάρβουνα. Οι σκέψεις γίνονται κάρβουνα.
Γιατί τόση επιθετικότητα;
Εκείνη τη δημιουργεί. Η χιονοστιβάδα.
Από ανθρώπους. Γνωστούς.
Σιχαίνομαι.
Κονσέρβες αισθημάτων και υγρά σεντόνια.
Τι θέλεις;
Τρελάθηκες. Από έρωτα;
Σιγά. Γαμιέται ο έρωτας.

Κυριακή, 2 Ιουνίου 2013

Μπουρδούκλωμα

Γεμάτο πρόγραμμα. Ακούς. Μιλάς. Γράφεις. Διαβάζεις. Διαβάζεις το α. Αφήνεις το α για το β. Ξαναγυρνάς στο α. Πιάνεις το γ. Δε σηκώνεις κεφάλι. Δε σε ενοχλεί. Παραπονιέσαι. Μα έχεις το φόβο του κενού. Οπότε σ’ αρέσει. Ή βολεύεσαι. Έχεις πάρει τη ζωή στα χέρια σου. Ή τουλάχιστον είναι μια σημαντική αρχή. Μα πάει καιρός. Δε θυμάσαι. Το χρόνο. Αυτόν. Γιατί τα άλλα τα θυμάσαι. Ένα τηλέφωνο. Τρία τηλέφωνα. Ο ήχος και μόνο αγχώνει κι άλλο. Τα παρατάς. Δεν τα παρατάς! Μια συνάντηση. Μια υποχρέωση; Μια γλυκιά συνάντηση. Τα ‘χεις μπερδέψει όλα. Ξύνεσαι. Εισπνέεις. Τα όνειρα. Αχ, τα όνειρα. Το χειρότερο. Ή το καλύτερο. Χάος. Φόβος. Και μετά εσύ. Εμφανίστηκες πάλι. Ή στο πολύ σύντομο μέλλον. Θέλεις, μα δε θέλεις να το αποφύγεις. Και ο πόνος. Ο πόνος. Όπως αυτός του καλοκαιριού. Μοναδικός, μα πικρός. Μόνο το καλοκαίρι και συ. Κανένας άλλος. Πόνος. Πιάνεις το δ, γυρνάς σελίδα. Γύρνα και συ χειμώνα, το καλοκαίρι ιδρώνει!

Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2013

Επέτειος

http://www.youtube.com/watch?v=XybsC829dsM


Σαν σήμερα πριν ένα χρόνο, παρέα με μια θεόρατη βαλίτσα, ξεκίνησαν οι έξι μήνες που δε θα ξεχνούσε ποτέ στη ζωή της.

Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2013

αυτη_τη_φορα_που_γυρισες

Γύρισες. Κι όλα σχεδόν ίδια είναι.
Σα να είχες πατήσει το pause για κάμποσες μέρες. Είχες βέβαια πειστεί, όταν για τα καλά είχες συνηθίσει, πως  μπερδεύτηκες και τελικά μάλλον το delete είχες πατήσει και σίγουρα θ' άλλαζαν όλα όταν θα 'ρχόταν η ώρα. Γύρισες. Ξεγελάστηκες.
Και μην μπερδευτείς και ταυτιστείς απόλυτα με το λεωφορείο, το γέρο στη γωνία, το δρόμο, τα σεντόνια και τους ήχους. Αυτά για καλή-κακή σου τύχη έτσι κι αλλιώς θα έμεναν ίδια.
Γύρισες. Κι αυτό που έπρεπε να κουβαλήσεις μαζί σου το ξέχασες εκεί πέρα. Μη γελιέσαι πάλι-δεν το ξέχασες. Το ήξερες εξαρχής πως δε θα χωρέσει στο σάκο σου. Το ψιθύρισες μόνο, να ελπίζεις.
Γύρισες. Και το θέμα σου δεν είναι που το κομμάτι θα συνεχίσει από κει που τ' άφησες (έτσι κι αλλιώς αυτό πρέπει μάλλον να γίνει). Αλλά το ότι το κενό θα ξανά μεγαλώσει. Αφαιρώντας το τζάκι, τη φροντίδα, τη χαλάρωση, το παιχνίδι, την αγκαλιά, τα φαγοπότια και τα γέλια-φαντάσου ότι καλό θες. Τουλάχιστον μ' αυτά, το άδειο σα να έφευγε.
Γύρισες. Άρχισαν και τα προβλήματα κι η κούραση. Αχ, η πλάτη σου! πρέπει να προσέξεις.
Γύρισες. Και επιπλέον φοβάσαι που είσαι μόνος στο άδειο σπίτι. Εσύ φταις βέβαια, ένα πληκτρολόγιο χωράει και το pause και το delete-θα έπρεπε να ξέρεις να τα χρησιμοποιείς σωστά και να μην κλαίγεσαι.
Γύρισες. Και το σπίτι δεν είναι τόσο κρύο ευτυχώς. Διαβάζεις ξανά την κάρτα που έλαβες, χαμογελάς. Πίνεις μια γουλιά από το τσάι κι αλλάζεις διάθεση.
Γύρισες, κι έχεις την ίδια playlist. Μα διαμορφώνεις τα κομμάτια.